เยือนหมู่บ้านชนบท"ซาผิง" เที่ยวตลาดนัดชนเผ่าชาวไป๋ ในพื้นที่อดีตของชนชาติที่อยู่กันมาตั้งแต่สมัยน่านเจ้าในราชวงศ์หมิง

     รุ่งอรุณวันแรก ณ เมืองต้าลี่ ตามกำหนดที่วางไว้สำหรับเราที่ต้องเป็นเช้าวันจันทร ทั้งนี้เพื่อให้ตรงกับการเยือน
"ตลาดนัดชนเผ่าไป๋" ในหมู่บ้านชนบท"ชาผิง"เหนือเมืองต้าลี่ เราออกเดินทางโดยรถเมล์ระหว่างหมู่บ้าน จากประตูเมืองต้าลี่เพื่อให้ได้บรรยากาศของ"นักแบกเป๋ท่องเที่ยว"เป็นรถท้องถิ่นขนาดกลาง  ขึ้นจากต้นทางเราก็เลือกที่นั่งได้มุมดี จ่ายค่ารถไปคนละ 12 หยวน ระหว่างทางก็มีชาวบ้านทยอยกันขึ้นมาจนเต็มคัน มุ่งไปจุดหมายปลายทางเดียวกัน
    รถวิ่งผ่านหมู่บ้านเชิงดอยด้านซ้ายมือไปเป็นระยะ ทุ่งนาที่กำลังเก็บเกี่ยวข้าวแล้วเสร็จ และเริ่มลงมือเพาะปลูกพืชผักต่อด้านขวามือเป็นไร่นา-สวนผักไปสุดอ่างน้ำขนาดใหญ่จรดทิวเขา ลำน้ำใสสะอาดดูชุ่มชื่น ไหลรินไปตามธารซอยน้ำสู่ไร่นาเพื่อหล่อเลี้ยงพืชผักและสวนผลไม้ เป็นพื้นที่อันกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์


  
เมื่อถึงปลายทางเดินข้ามถนนขวามือ เข้าไปยังเนินลานกว้างหลังหมู่บ้านซาผิง อันเป็นจุดที่ตั้งของตลาดชนเผ่าแห่งนี้
ผู้คนส่วนใหญ่เป็นชาวไป๋ ผู้ชายก็จะแต่งตัวตามแบบ(เหมือนชาวเขาบ้านเรา)
ผู้หญิงก็เช่นกันจะมีผ้าโพกหัว หรือผ้าลายปักทรงกลมบาน ไม่ก็สวมหมวกลานปีกกว้าง ใส่เสื้อแขนยาวสีขาว หรือสีครามเป็นพื้น ทับด้วยเสื้อกั๊กไม่มีแขนสีเข้มหรือลายปักยาวถึงเอวหรือเลยลงไปถึงน่อง มัดทับด้วยผ้ากันเปลื้อนที่เอว นุ่งกางเกงขายาวสีเข้ม มีตระกร้าไม้ไผ่สานแขวนหลังมาเพื่อซื้อ-ขายของ
 
  ชาวไป๋ในอดีตมีความเป็นอยู่ในแหล่งนี้มานานหลายชั่วอายุ โดยประวัติตั้งแต่
สมัยราชวงศ์หมิง เคยเป็นฐานยุทธศาสตร์สำคัญของอาณาจักรน่านเจ้า ด้านเหนือตัวเมืองต้าลี่ที่เป็นเมืองหลวงในสมัยนั้น
 
  ตลาดนัดชนเผ่าแห่งนี้จะแน่นขนัดด้วยผู้คนตั้งแต่เช้าไปจนถึงเที่ยงถึงบ่าย ที่เดินทางมาจากหมู่บ้านอื่นๆที่ใกล้เคียง มีทั้งพ่อค้า-แม่ขาย ใครมีเนื้อ มีหมู ไก่ปลา ก็ขนพาเอามาขาย รวมทั้งพืชผัก ผลไม้ในท้องถิ่น ข้าวสารอาหารแห้ง
น้ำตาล พริก เกลือ ครบถ้วนสมบูรณ์ ไปจนถึงเสื้อผ้าของใช้ ขนกันเอามาขาย
มาซื้อเหมือนกึ่งแลกเปลี่ยนสินค้า อีกทั้งยังมีการซื้อขายกันด้วยเงินตราของชุมชนที่คาดว่าใช้กันมาแต่เดิมในอดีต และ สามารถนำมาแลกเปลี่ยนเงินสกุลหยวนเพื่อ
ซื้อขายของจากต่างท้องถิ่น หรือที่นำมาขายจากในเมืองต้าลี่ได้ด้วย

  ส่วนใหญ่เราก็ได้แต่เชยชม แม้ข้าวของผลไม้-พืชผักจะนั้นสวยและใหญ่เป็นพิเศษ เพราะบ้านเมืองนี้เขาใช้ปุ๋ยรีไซเคิ้ลจาก..กากอาหารจากมนุษย์ เพราะเราจะรับรู้ได้เมื่อเดินผ่านหัวไร่ปลายนา กองปุ๋ยหมักหญ้าฟางที่ส่งกลิ่นมาให้รับรู้ได้เลย
จะเรียกว่า"ปุ๋ยหมักมูลคน"ก็คงจะไม่ผิด
  เดินเที่ยวตลาดบันทึกภาพกันไปเกือบเที่ยง จึงกลับออกมาปากทางเพื่อหาอาหารกลางวันใส่ท้องเป็นการเพิ่มพลัง เลือก
ร้านที่เด่นที่สุดในสายตา ตรงหัวถนนปากทางเข้า ใช้ศาสตร์ภาษามือตามเคย เดินไปดูโต๊ะที่เค้านั่งล้อมวงกินกันอยู่ มองดูไอ้ที่พอกินได้ก็คงจะมีต้มจืดผัก ผัดเห็นหูหนู และผัดเต้าหู้ใส่พริกจนแดง มีข้าวไร่แข็งๆมาคนละถ้วย ก็อิ่มท้องไปได้มื้อหนึ่ง

หมู่บ้านเก่าในชนบทที่ยังคงเหลืออนุรักษ์ไว้ บนเนินด้านล่างเชิงเขาที่ลดลั่นกันลงมา และ อยู่กันเป็นกลุ่ม ที่ใกล้ชิดติดกัน เหมือนบ้านพี่-บ้านน้องของชาวลานนาในอดีต

   ท้องอิ่มแล้วเราก็ออกเดินไปหารถเมล์ด้านนอกริมถนนหน้าหมู่บ้านซาผิง ไปหมู่บ้านโจวฉิงซึ่งอยู่ราวครึ่งทางในเส้นทางเดิมที่จะกลับเมืองต้าลี่ เราแวะเที่ยวหมู่บ้านนี้ก็เพราะเป็นหมู่บ้านเก่า ที่มีอุตสาหกรรมผ้ามัดย้อม และเป็นแหล่งผลิตเสื้อผ้าที่ชาวไป๋ถือว่าเป็นตลาดกลาง ปัจจุบันชาวเมืองอื่นก็มาซื้อไปจำหน่ายในตลาดของเมืองท่องเที่ยวด้วย

อ่านต่อหน้า 3.